Liturgia okresu po Zesłaniu Ducha Św. odnawia głównie tematy życia moralnego członków Ciała mistycznego Jezusa. Zawsze jednak nawiązuje sciśle etykę do dogmatyki, wskazując, jak nasze postępowanie wynika i opiera się na prawdzie, na łasce Chrystusa, którą otrzymujemy w Sakramentach.

W brewiarzu Kościół czyta nam dzisiaj opis grzechu „króla Dawida i jego pokuty. W związku z tym Msza Św. mówi również o śmierci grzechowej i zmartwychwstaniu. Mamy tu niejako odbicie nastrojów wielkanocnych, gdyż, każda niedziela jest jakby echem Wielkiej-Nocy. Ustep z listu do Rzymian, jest klasycznym tekstem o Sakramencie Chrztu. Nasza śmierć grzechowi rozpoczęła się w dniu, gdy zanurzyliśmy się w Chrystusie i razem z Nim zmartwychwstaliśmy. Te łaskę winniśmy rozwijać przez stałą pokutę, a zwłaszcza przez stały kontakt z Chrystusem w Eucharystii. Jezus rozmnożył cudownie Chleb Żywota, aby nasycić lud swój, którego było Mu żal (Ewang.)

Liturgia nieraz w pokomuniach wspomina o nasyceniu nas Darem Świętym. Istotnie, Eucharystia daje nam pełnie łask potrzebnych dla życia duszy i zdrowia ciała. « Lecz zwróć uwagę – mówi św. Ambroży w homilii na jutrzni – komu Zbawiciel udziela łaski rozmnożenia chleba. Nie ospałym, nie w mieście tym, którzy się rozsiedli w synagogach lub innych świeckich godnościach, ale tym, którzy Go szukają wśród puszczy. Tych to przyjmuje Chrystus, którzy Nim nie gardzą, z nimi to rozmawia Słowo Boże, nie o świeckich sprawach, lecz o Królestwie niebieskim.

Mszał Rzymski z dodaniem Nabożeństw Nieszporów, 1949r.