KOŚCIÓŁ PRZEŚLADUJE WŁASNYCH WIERNYCH?! BISKUP SCHNEIDER: DOŚĆ WOJNY LITURGICZNEJ!

RZYM, 26 października 2026 r. — Biskup Athanasius Schneider wezwał do zakończenia marginalizowania katolików przywiązanych do tradycyjnego obrządku rzymskiego. Zaapelował o trwały pokój liturgiczny, aby wierni mogli ponownie doświadczać Kościoła rzymskiego jako swojej Matki. Apel ten wygłosił w homilii podczas sobotniej Mszy Świętej, 24 października, odprawionej w ramach pielgrzymki Summorum Pontificum – Ad Petri Sedem, w bazylice Matki Bożej Większej. Biskup celebrował tam Mszę Świętą w intencji spokoju duszy papieża Franciszka, który został pochowany w tej bazylice. Ta maryjna bazylika jest również miejscem pochówku świętego Piusa V, który w sposób uroczysty zagwarantował swobodne i wieczyste korzystanie z tradycyjnego obrządku rzymskiego. Treść homilii poniżej.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie!

Święty Kościół, Stolica Świętego Piotra, jest naszą Matką. Jesteśmy dziećmi Kościoła i dlatego wyrażenie „Święta Matka Kościół” jest tak drogie wszystkim prawdziwym katolikom. Kościół jest matką, ponieważ istnieje inna Matka, ta jedyna Matka, która jest niepokalana, która jest zawsze Dziewicą: jest nią Najświętsza Dziewica Maryja, Matka Boga i nasza Matka. Mamy wielką radość, że możemy w tej chwili i w tej bazylice, w domu naszej Matki, celebrować Mszę Świętą według tej samej czcigodnej formy, w jakiej celebrowało ją w tym miejscu tak wielu papieży i niezliczone pokolenia kapłanów. Tutaj swoją pierwszą Mszę Świętą odprawiali liczni święci i papieże, tacy jak święty Ignacy Loyola i papież Pius XII.

Papież Franciszek żywił szczególne nabożeństwo do ikony Salus Populi Romani, przechowywanej w tej bazylice. Wybrał właśnie tę bazylikę na miejsce swojego ostatniego ziemskiego spoczynku. W ciągu dwunastu lat swojego pontyfikatu papież Franciszek modlił się przed ikoną Salus Populi Romani sto dwadzieścia sześć razy. Jego pierwsza wizyta miała miejsce 14 marca 2013 roku, dzień po wyborze; ostatnia, tydzień przed jego śmiercią. Odwiedzał to miejsce przed każdą podróżą apostolską i po niej, a także podczas wszystkich czterech pobytów w szpitalu Gemelli. W bazylice pochowanych jest również siedmiu innych papieży.

Rzeczywiście, bazylika ta oraz tradycyjna forma Mszy obrządku rzymskiego są związane ze świętym Piusem V, którego święte ciało spoczywa tutaj. Jest to papież, który przeszedł do historii jako papież tradycyjnego obrządku rzymskiego i Różańca Świętego. Dzięki modlitwie różańcowej chrześcijanie odnieśli pod Lepanto zwycięstwo nad wrogami chrześcijaństwa, wbrew wszelkim ludzkim oczekiwaniom. Święty Pius V nie przeprowadził reformy obrzędu Mszy w ścisłym znaczeniu tego słowa, ponieważ żywił głęboki szacunek dla tradycji liturgicznej Kościoła rzymskiego. Przez stulecia Kościół rzymski posiadał obrządek, który ze względu na swoją integralność doktrynalną, piękno obrzędów i dojrzałość nie wymagał reformy, lecz przeciwnie stanowił gwarancję i pewny punkt odniesienia pośród rozpowszechnionej anarchii liturgicznej XVI wieku, wywołanej przez protestanckie pseudoreformy.

Czerpiąc swoją świętość z tej czcigodnej tradycji, święty Pius V zagwarantował w sposób szczególnie uroczysty, poprzez konstytucję apostolską Quo Primum, wszystkim kapłanom obrządku rzymskiego swobodne i wieczyste korzystanie z tradycyjnej formy Mszy. Wyraźnie ustanowił, że żaden kapłan nie może być nigdy zmuszony do celebrowania Mszy Świętej według formy innej niż ta zawarta w mszale, który promulgował, oraz że jego konstytucja apostolska Quo Primum nie może zostać w przyszłości odwołana. W ten sposób święty Pius V, w pewnym sensie, kanonizował tradycyjny obrzęd Mszy. W konsekwencji żaden biskup Rzymu nigdy nie ośmielił się odwołać ani zdekanonizować konstytucję Quo Primum. Fakt ten uznał papież Benedykt XVI, który stwierdził, że ta forma celebrowania Ofiary Mszy Świętej nigdy nie została zniesiona (por. list apostolski Summorum Pontificum z 7 lipca 2007 roku).

Znajdujemy się w bazylice, w której mieści się również figura Matki Bożej pod tytułem „Królowej Pokoju”, umieszczona tam na polecenie papieża Benedykta XV. Dziewica Maryja, Królowa Pokoju, siedzi na tronie i trzyma Dzieciątko Jezus, które za chwilę wypuści z dłoni gałązkę oliwną. Twarz Dziewicy wyraża ból i smutek, a uniesioną ręką błaga o zakończenie działań wojennych. Na cokole gołębica z niepokojem oczekuje, aż gałązka oliwna spadnie, aby móc zanieść ludzkości przesłanie pokoju. Wielka liczba katolików na całym świecie, szczególnie młode pokolenie i młode rodziny, żywi uzasadnione pragnienie uczestniczenia we Mszy Świętej w tradycyjnej formie. Papież Jan Paweł II uważał pragnienie wiernych dotyczące tej formy liturgicznej za uzasadnione, wzywając biskupów, aby odpowiadali na nie wielkodusznie (zob. list apostolski Ecclesia Dei). Poprzez tę formę liturgiczną wierni pragną zjednoczyć się duchowo ze świętymi i swoimi własnymi przodkami; pragną doświadczyć, oczami, uszami i sercem tej formy obrzędu Mszy, która karmiła i umacniała tak wielu świętych, męczenników i wyznawców w ich chrześcijańskim życiu.

Dzisiaj jednak, z powodu sztywnych ograniczeń prawnych i dyskryminacji duszpasterskiej, wierni ci — zwłaszcza młodzi, czują się traktowani jak katolicy drugiej kategorii. Mimo to nie żywią goryczy; przeciwnie, nadal kochają swoją Matkę, Kościół, nawet jeśli w tej chwili nie czują się rozumiani przez tę samą Matkę, przez Kościół rzymski. Jeśli bazylika laterańska jest „Matką i Głową wszystkich kościołów Miasta [Rzymu] i świata”, to bazylika Matki Bożej Większej jest „Matką i Głową wszystkich sanktuariów maryjnych świata”. Niech święci i papieże, którzy są szczególnie związani z naszym sanktuarium maryjnym, wypraszają u Matki Bożej Salus Populi Romani i Regina Pacis łaskę, aby gałązka oliwna trzymana w dłoni Dzieciątka Jezus w ramionach Regina Pacis spadła na nas i przyniosła nam upragniony pokój liturgiczny: pokój, który przywróciłby pełne korzystanie, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, z tradycyjnej formy obrządku rzymskiego. Niech osoby odpowiedzialne za sprawy Kościoła wspierają nadejście takiego pokoju liturgicznego, pozwalając poruszyć się głosowi Regina Pacis oraz głosowi najmniejszych dzieci Kościoła, które zostały zmarginalizowane w sferze liturgicznej.

Niech pamiętają również o tych słowach Jana Pawła II: „W Mszale Rzymskim, znanym jako Mszał świętego Piusa V […], znajdują się bardzo piękne modlitwy, w których kapłan wyraża najgłębsze poczucie pokory i czci wobec świętych tajemnic: ukazują one samą istotę każdej liturgii” (Przesłanie do uczestników zgromadzenia plenarnego Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów*, 21 września 2001 roku). Niech wezmą również pod uwagę słowa papieża Franciszka, który pochwalił Kościoły prawosławne za zachowanie ich liturgii w jej „pierwotnej” i „bardzo pięknej” postaci, mówiąc: „Utraciliśmy część poczucia adoracji. Prawosławni je zachowali; chwalą Boga, adorują Boga, śpiewają, czas nie ma znaczenia. Bóg znajduje się w centrum i […] jest to bogactwo” (*Konferencja prasowa podczas lotu powrotnego z podróży apostolskiej do Brazylii*, 28 lipca 2013 roku).

Być może dzisiaj papież Franciszek powiedziałby swojemu następcy i biskupom: „Przywróćcie i zachowajcie pierwotną i bardzo piękną formę obrządku rzymskiego, kanonizowaną przez świętego Piusa V”. Ta forma Mszy była formą młodości papieża Franciszka i była Mszą jego nawrócenia. Ta forma Mszy była również formą liturgii z dzieciństwa i Pierwszej Komunii Świętej papieża Leona XIV. O Maryjo, Matko Boga, o Salus Populi Romani, o Regina Pacis, przynieś nam gałązkę oliwną z ręki Dzieciątka Jezus, zwiastującą nadejście pokoju liturgicznego, który zapewni pełne i swobodne korzystanie z tradycyjnego obrządku rzymskiego, abyśmy mogli ponownie doświadczyć, że Kościół rzymski jest naszą Matką.

Amen.

+ Athanasius Schneider, Auxiliary Bishop of St. Mary in Astana